Archiwum kategorii Kolarstwo

Kolarstwo szosowe wieloetapowe – część 2

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Kolarstwo szosowe  wieloetapowe – część 2 Co ciekawe, także przy podziale zawodników na grupy pojawiają się peletony (tym razem określane jako „minipeleton”). Mają one na celu ułatwienie najlepszemu i najzwrotniejszemu kolarzowi w grupie osiągnięcie wygranej. Należy także wiedzieć, że peletony w wyścigach są przykrą, lub też nieuniknioną, koniecznością. Znając podstawowe prawa fizyki, lub też czerpiąc wiadomości z życiowego doświadczenia wiemy, że to nie stromość zbocza, grawitacja, czy długość trasy są największym wrogiem zawodnika. To opór stawiany przez masy powietrza potrafi być zgubny. Jazda za innymi kolarzami sprawia, że dobry zawodnik jest w stanie zachować siły na ostatni odcinek wyścigu. A siły te są często kluczowe dla zwycięstwa. W ostatnich chwilach wyścigu, kiedy każda sekunda liczona jest wagę złota, zawodnicy, którym przyświeca myśl o zwycięstwie potrafią osiągnąć wyżyny poświęcenia, zmuszając swoje ciało do nadludzkiego wręcz wysiłku, osiągając często zawrotne prędkości. Przykładowo, na płaskim terenie kolarz może osiągać średnią prędkość około 40-45 km / h.

Inne dyscypliny kolarstwa górskiego

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Inne dyscypliny kolarstwa górskiego Cross-country, często określane po prostu mianem kolarstwa górskiego, jest specyficznym jego rodzajem, o sprecyzowanych zasadach. Trasa, o względnie niedługim torze, wynoszącym od 6 do 8 km, jest parokrotnie okrążana przez kolaży. Kolejny, mniej popularny rodzaj kolarstwa górskiego to tzw. All mountain. Czasem uważana za odmianę Cross-country, jest jednakże znacznie od niej trudniejsza. Trasa wymaga większego wysiłku i znacznie wyższej kondycji, jako że obowiązujące na niej warunki są dalece nieodpowiednie dla amatorów – czasem profesjonaliści mogą mieć ogromne problemy z jej pokonaniem. Następna odmiana do Enduro. Pozostawia ona duży stopień niezależności dla uczestników, ponieważ to oni wybierają sobie swoją trasę. Kolejna, interesująca opcja to rowerowa jazda na orientację. Nawiązuje do tradycyjnej dyscypliny, jakże popularnej wśród dzieci i młodzieży, jaką jest bieg na orientację. Jednakże w tym przypadku uczestnicy używają roweru w celu zmiany położenia, co jest znacznie efektywniejsze i pozwala na szybsze ukończenie dyscypliny Kolarstwo górskie, przez wielu uważane za najbardziej widowiskowe, musi ustąpić miejsca innej dyscyplinie, jaką jest trial rowerowy. Znany może nielicznym, zapewnia jednak najbardziej żywe doznania, kiedy doceni się precyzje i niespotykane umiejętności panowania nad rowerem, przez które wydaje się, że jest on integralną częścią kolarza. Trial ma niewiele wspólnego z dominującym w świadomości większości ludzi stereotypem dyscypliny kolarskiej. Brak tu szosy, peletonu, formy tradycyjnego wyścigu. Zawodnicy pokonują trasę, która wcześniej została podzielona na odcinki. Rowerzysta musi jednak stosować się do szeregu zasad dotyczących sposobu przejazdu, których złamanie owocuje punktami karnymi. Wygrywa ten kolarz, który pokona trasę w najkrótszym czasie, dodatkowo zbierając jak najmniej punktów karnych. Sam trial dzieli się na inne dyscypliny, które zróżnicowane są ze względu na miejsce, w jakim się odbywa. Można wyróżnić trial miejski, górski i enduro (czyli na sztucznym terenie.)

Kolarstwo torowe – część 2

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Kolarstwo torowe – część 2 Kolejny rodzaj kolarstwa torowego to scratch. Można powiedzieć, że to całkiem nowa dyscyplina sportowa, aczkolwiek jej zasady są bardzo proste. Wielu zawodników ściga się na długim torze, czasem okrążanym nawet 40-krotnie, a zwycięzcą zostaje oczywiście ten kolarz, który jako pierwszy zakończy wyścig. Widać tu wyraźną analogią z kolarstwem szosowym, mimo to należy pamiętać, że scratch jest jednak podtypem kolarstwa torowego, a co za tym idzie, warunki jazdy wymagają stworzenia przez zawodników odpowiednich taktyk stosowanych na trasie. Kolejna dyscyplina to sprint olimpijski, znany także jako sprint drużynowy. Wyścig nie jest indywidualny, a drużynowy. Zawodnicy podzieleni są na trzyosobowe grupy, które maja za zadanie pokonać trzy okrążenia. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że każdy członek trzyosobowej grupy ma za zadanie poprowadzić ją przez jedno pełne okrążenie. W zależności od kolejności okrążenia, kolarze o różnych umiejętnościach podejmują się prowadzenia grupy – pierwsze okrążenie należy do kolarza specjalizującego się w sprincie, natomiast trzecie do zawodnika, którego mocną stroną jest indywidualny wyścig na dochodzenie. Europejskie rodzaje kolarstwa torowego doczekały się także swoich azjatyckich odmian. Keirin, niezwykle popularny w Japonii, jak również w Korei, różni się nieco od zachodnich odpowiedników. Tutaj liczba uczestników jest wyższa niż w wyścigu na 1000 m. Plasuje się od 4 do 8 zawodników. Jednak najważniejsza różnica tyczy się jego całościowej struktury. Można porównać ją do wyścigów konnych, gdzie widzowie mogą obstawiać potencjalnego zwycięzcę. Może to mieć jednak miejsce tylko podczas trzech pierwszych okrążeń. Wtedy kolarze jadą za osobą siedzącą na motocyklu, która dyktuje tempo każdego okrążenia. zawodnicy mobilizują swoje siły, aby jak najszybciej dojechać do koca trasy. Wtedy też motocyklista nie towarzyszy im w dalszej trasie i nie narzuca tempa. Nie należy chyba dodawać, że nagrody za zwycięstwo są bardzo wysoki, co pozwala kolarzom, zawodowo zajmującym się keirinem, na wysoki poziom życia. Australia nie pozostaje w tyle, jeśli chodzi o odmiany kolarstwa torowego. Mowa o wyścigu eliminacyjnym – jest to dyscyplina indywidualna. 8-20 zawodników ściga się po torze w kształcie koła. Po każdym okrążeniu trasy odpada ten uczestnik, który otrzyma najgorszy czas. Wygrywa ten kolarz, który pozostanie na trasie.

Ogólnie o kolarstwie górskim

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Ogólnie o kolarstwie górskim Tradycyjnie, jak w przypadku innych dyscyplin kolarskich, także i tu zawodnik potrzebuje specjalnego roweru – określanego mianem, które bardzo łatwo odgadnąć – roweru górskiego. Pojazd ten cechuje charakterystyczna, nieco masywna konstrukcja, która służy niesprzyjającym górskim warunkom na trasie. To prawdopodobnie jedyny rodzaj kolarstwa, gdzie liczba amatorów tak znacznie przewyższa liczbę profesjonalistów. Wielu ludzi, zwłaszcza w wieku nastoletnim i adolescencyjnym, wybiera tę opcję jako formę spędzenia wolnego czasu. Fani kolarstwa górskiego są często tak zafascynowani tym sportem, że urządzają liczne imprezy i zawody na własną rękę, zarówno dla poznania innych ludzi dzielących ich pasję, jak również w celu testowania swych umiejętności. Nowy model roweru, jakim jest model górski, służy nie tylko rozwojowi nowej dyscypliny, ale także usprawnia turystykę górską. Dzięki niemu, rodziny jak i grupy zorganizowane mogą poznać zupełnie nowy wymiar kolarstwa. Dodatkowo, tak liczne wykorzystanie kolarstwa górskiego na wielu polach, czy to sportowym, czy turystycznym, służy rozwojowi lokalnej gospodarki, bo oferuje nową możliwość zarobkowania, jaką jest wynajem rowerów, przystosowanie tras czy organizacja wycieczek. Ojczyzną kolarstwa górskiego są Stany Zjednoczone. Tam też, w latach 70. dwudziestego wieku, poza regularną jazdą na utwardzanych szosach, popularna stała się jazda trudnymi szlakami, która wzbudzała całkiem nową gamę emocji i podziwu. Za „twórcę”, o ile można posługiwać się tym terminem w odniesieniu do dyscypliny sportowej, uważa się Gary’ego Fishera. Mając na uwadze wyłaniającą się modę na zupełnie nowy rodzaj jazdy, stworzył zupełnie nowy model roweru. Zmniejszył opony, z 28 na 26 cali, skrócił ramę, a całości nadał masywniejszy kształt. To naturalne, że początkowo kolarstwo górskie uznano za sport ekstremalny, jednakże z upływem czasu i poszerzającym się gronem coraz gorliwszych zwolenników, zaczął się on coraz bardziej różnicować, dzieląc się na trasy o różnym stopniu trudności. Aż w końcu UCI, na początku lat 90. dwudziestego wieku, uznała go za dyscyplinę kolarstwa klasycznego, tym samym formalizując rozgrywane od paru lat mistrzostwa świata w Cross-Country.

Kolarstwo szosowe wieloetapowe – część 1

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Kolarstwo szosowe  wieloetapowe – część 1 Pierwszą, i zdecydowanie najbardziej rozpoznawalną odmianą kolarstwa jest niewątpliwie kolarstwo szosowe. Bezsprzecznie, jest to najpopularniejszy rodzaj wyczynowej jazdy. Świadczy o tym ogromna ilość kolarzy ,którzy zajmują się nim zawodowo (przeglądając statystyki UCI można przekonać się, że prawie 2. 000 osób zdecydowało się nakierować swoją sportową karierę na kolarstwo szosowe). Oczywiście nie należy pominąć tu ogromnej liczby osób, które być może nie wiążą swojej przyszłości z kolarstwem w sposób zawodowy, jednak znajdują wielką przyjemność w rekreacyjnym sposobie spędzania czasu na rowerze. Otóż ponad milion osób, różnej płci i w różnym wieku, amatorsko uprawia kolarstwo szosowe. Ze względu na wysoką popularność dyscypliny, na całym świecie urządza się tysiące zawodów szosowych. Najbardziej rozpowszechnionym rodzajem kolarstwa szosowego są wyścigi wieloetapowe. Różnią się one ilością etapów, jak również długością tras. Statystycznie, w jednych zawodach może pojawić się od 3 do aż 20 etapów (należy dodać, że mowa tu o trasach jednodniowych!), z kolei długość tras szacuje się od 80 do 270 kilometrów. Zawodnicy zaczynają trasę wraz z grupą, którą fachowo nazywa się peletonem (ażeby uniknąć nieporozumień, nie jest to cała grupa kolarzy, a jedynie ta najliczniejsza, która może być poprzedzona mała grupką, która zdołała objąć prowadzenie, jak również ścigana przez zawodników, którzy nie są w stanie poradzić sobie z tempem nałożonym przez większość kolarzy. Jak w większości dyscyplin, także i tu zawodnicy rozpoczynają wyścig jednocześnie, a wygrywa ten kolarz, któremu jako pierwszemu uda się dojechać do mety. Do tej generalnej zasady zdarzają się jednak wyjątki. Tyczą się one zwłaszcza wyścigów na wielką skalę. W takim wypadku kolarze, ze względu na swą ilość, nie są w stanie rozpocząć wyścigu w tym samym czasie. Wtedy całość uczestników dzieli się na grupy, których członkowie często spierają się nawzajem, po pierwsze, aby uzyskać jak najlepszy czas przejazdu, jak również po to, aby umożliwić potencjalne zwycięstwo liderowi ich małej grupy. Zasada „kto pierwszy, ten lepszy” w tym wypadku jest pozbawiona racji bytu, gdyż najważniejszy jest czas przejazdu. Z tego powodu grupy, których liczba plasuje się zwykle między 2 a 3, nie przejmują się 2-3 minutowymi odstępami w starcie pomiędzy każdą grupą (w celu zaznajomienia się z specjalistycznym słownictwem sportowym, kibic powinien zdawać sobie sprawę, że ten typ rozpoczęcia wyścigu nazywa się startem dzielonym).

Ogólnie o kolarstwie

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Ogólnie o kolarstwie W dzisiejszych czasach, słowo „kolarstwo” jest powszechnie znane i kojarzone z popularną dyscyplina sportową, zdobywającą coraz większą popularność wśród sportowców, jak również wśród kibiców. Jednakże termin ten, wbrew obiegowym opiniom, nie odnosi się wyłącznie do jednej dyscypliny sportowej, a do wielu różnych aktywności, jakkolwiek łączą się one oczywiście z użyciem roweru. Międzynarodowa Unia Kolarska (UCI),powstała w 1900 roku w Paryżu, zatwierdziła znaczną część owych dyscyplin na poczet kolarstwa klasycznego (gdzie możemy znaleźć dyscypliny takie jak: kolarstwo górskie, przełajowe czy torowe) . Geneza słowa „kolarstwo” wywodzi się od słowa „koło”. Niegdyś w Polsce wyrażenia „koło” używano zamiast pojęcia „rower”. Dzisiaj stosowane jest ono głównie w dialekcie śląskim, chociaż można się na nie natknąć jeszcze w mowie potocznej. W dwudziestym pierwszym wieku powstały odmiany tej dyscypliny sportowej. Wśród nich liczne są te, których uprawianiem zajmują się głównie amatorzy – z tej przyczyny większość z nich nie została oficjalnie zatwierdzona. Niemniej jednak, mówiąc o nich, śmiało możemy używać terminu „kolarstwo”.

« poprzednie