Wpisy z Listopad, 2014

Katalizator samochodowy

Kategorie: Samochody
Tagi: , ,

Katalizator samochodowy Powszechna nazwa katalizator samochodowy określa tzw. reaktor katalityczny. Katalizatory montowane są w układzie wydechowym zazwyczaj dość blisko kolektora wydechowego. Ich podstawowym zadaniem jest oczyszczanie spalin w celu zmniejszenia ilości szkodliwych składników, które się w nich znajdują. Montaż katalizatorów został wymuszony przez prawo dotyczące czystości spalin, które z roku na rok staje się coraz bardziej restrykcyjne. W związku z tym jeszcze do niedawna katalizator był montowany w każdym nowym samochodzie. Stale rosnące normy doprowadziły dziś do tego, że zaczyna się montować w pojazdach układy kilku reaktorów zamiast standardowego jednego. Katalizator do prawidłowej pracy potrzebuje optymalnych warunków, które dobierane są dzięki danym przekazywanym przez sondę lambda. Stąd tendencja do montażu sondy zarówno przez jak i za katalizatorem. Sam proces oczyszczania spalin odbywa się na zasadzie reakcji wszelkich substancji występujących w spalinach z katalizatorem. Idea oczyszczania spalin jest jak najbardziej zrozumiała i bardzo dobra. Jednak katalizator jest bardzo drogim urządzeniem i nie czyni się żadnych kroków aby to zmienić. Dlatego wielu kierowców, gdy zepsuje się katalizator, zamiast kupić nowego, który kosztuje majątek kupuje imitację katalizatorów. Taka imitacja wygląda dokładnie jak katalizator ale jest zupełnie pusta w środku. Tania alternatywa.

Inne dyscypliny kolarstwa górskiego

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Inne dyscypliny kolarstwa górskiego Cross-country, często określane po prostu mianem kolarstwa górskiego, jest specyficznym jego rodzajem, o sprecyzowanych zasadach. Trasa, o względnie niedługim torze, wynoszącym od 6 do 8 km, jest parokrotnie okrążana przez kolaży. Kolejny, mniej popularny rodzaj kolarstwa górskiego to tzw. All mountain. Czasem uważana za odmianę Cross-country, jest jednakże znacznie od niej trudniejsza. Trasa wymaga większego wysiłku i znacznie wyższej kondycji, jako że obowiązujące na niej warunki są dalece nieodpowiednie dla amatorów – czasem profesjonaliści mogą mieć ogromne problemy z jej pokonaniem. Następna odmiana do Enduro. Pozostawia ona duży stopień niezależności dla uczestników, ponieważ to oni wybierają sobie swoją trasę. Kolejna, interesująca opcja to rowerowa jazda na orientację. Nawiązuje do tradycyjnej dyscypliny, jakże popularnej wśród dzieci i młodzieży, jaką jest bieg na orientację. Jednakże w tym przypadku uczestnicy używają roweru w celu zmiany położenia, co jest znacznie efektywniejsze i pozwala na szybsze ukończenie dyscypliny Kolarstwo górskie, przez wielu uważane za najbardziej widowiskowe, musi ustąpić miejsca innej dyscyplinie, jaką jest trial rowerowy. Znany może nielicznym, zapewnia jednak najbardziej żywe doznania, kiedy doceni się precyzje i niespotykane umiejętności panowania nad rowerem, przez które wydaje się, że jest on integralną częścią kolarza. Trial ma niewiele wspólnego z dominującym w świadomości większości ludzi stereotypem dyscypliny kolarskiej. Brak tu szosy, peletonu, formy tradycyjnego wyścigu. Zawodnicy pokonują trasę, która wcześniej została podzielona na odcinki. Rowerzysta musi jednak stosować się do szeregu zasad dotyczących sposobu przejazdu, których złamanie owocuje punktami karnymi. Wygrywa ten kolarz, który pokona trasę w najkrótszym czasie, dodatkowo zbierając jak najmniej punktów karnych. Sam trial dzieli się na inne dyscypliny, które zróżnicowane są ze względu na miejsce, w jakim się odbywa. Można wyróżnić trial miejski, górski i enduro (czyli na sztucznym terenie.)

Dieta hokeisty

Kategorie: Zasady
Tagi: , , ,

Dieta hokeisty Nie jest tajemnicą, że dobry hokeista nie może być ani zbyt otyły, ani za chudy. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie zachowanie równowagi pomiędzy jednym a drugim stanem. Ideałem jest hokeista z odrobinę większą masą, nadającą mu większy pęd oraz siłę, zachowując przy tym odpowiednią dynamikę, oraz hokeista posiadający kondycję umożliwiającą mu podjęcie znacznego wysiłku fizycznego, jakim jest rozegranie meczu hokejowego. Większość hokeistów zgodnie twierdzi, że nie muszą stryktycznie unikać diety wysokokalorycznej – przeciwnie, pozwala ona szczupłym hokeistom utrzymać „parę kilo nadwagi”, przydatnych podczas meczu. Zawodowi hokeiści przeważnie są zwolennikami diety bogatej w proteiny – obfitej w ryż, jaja, mięso drobiowe a także soję. Dieta to jednak nie wszystko – każdy zawodnik hokeja musi dysponować odpowiednią siłą, niezbędną do skutecznych ataków ciałem, a także ich odpierania. Same treningi na lodowisku często nie są wystarczające do jej zdobycia, dla tego też znaczna część hokeistów spędza dużo czasu na siłowni.

Sędziowie

Kategorie: Zasady
Tagi: , ,

Sędziowie W celu poprawności, jak również czuwania nad zasadami praktycznie każdej rozgrywki sportowej, wymaga się wprowadzania do gry osoby odpowiedzialnej za bezstronne rozstrzyganie sporów pomiędzy graczami, a także przyznawania kar za złamanie przepisów gry. Hokej jest grą szybką i dynamiczną, wymaga więc większej ilości sędziów do nadzorowania rozgrywki. Zwyczajowo, nad meczem czuwa sędzia główny, który do pomocy posiada dwóch arbitrów liniowych. Praktyka dwudziestego pierwszego wieku pokazała jednak, że najbardziej korzystnym rozwiązaniem jest dodanie jeszcze jednego sędziego głównego. Daje to łączną liczbę czterech sędziów nadzorujących rozgrywki hokeja. Arbitrzy liniowi odpowiadają za wykrywanie spalonych oraz zarządzanie wznowienia rozgrywek, podczas gdy sędzia główny podejmuje najważniejsze decyzje dotyczące meczu. Na strój sędziego składają się czarne spodnie, oraz bluza w paski o barwach białej i czarnej. Sędziowie główni, dla odróżnienia od arbitrów, noszą specjalną pomarańczową opaskę na ramieniu, tuż nad łokciem.

IIHF i NHL

Kategorie: Hokej
Tagi: , ,

IIHF i NHL IIHF (International Ice Hockey Federation) to organizacja, której celem jest zrzeszanie państw, włączających w kanon swoich sportów narodowych hokej. Początek tej organizacji datuje się na rok 1908. Siedzibą IIHF jest szwajcarskie miasto Zurych. Warto wiedzieć, że Szwajcaria jest jednym z państw, gdzie hokej został uznany za sport narodowy jako pierwszy. Na dzień dzisiejszy w skład Międzynarodowej Federacji Hokeja na lodzie wchodzi sześćdziesiąt pięć państw. Na przestrzeni historii, status członka otrzymywały również państwa już nieistniejące, takie jak Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, czy też Jugosławia. Organizacja ta jest głównym koordynatorem i inicjatorem wielkich sportowych wydarzeń związanych z hokejem. Taki wydarzeniami są np. Puchar Świata, zarówno płci męskiej jak i damskiej, ich odpowiednik w kategorii juniorów, a także światowe zmagania klubowych drużyn hokejowych. Nie od zawsze IIHF prowadziło tabele rankingową najlepszych teamów hokejowych na świecie. Ranking taki istnieje dopiero od 2003 roku. NHL, czy inaczej National Hockey Ligue, to organizacja skupiająca drużyny hokejowe na terenie Ameryki Północnej. Ma ona charakter zawodowy, a członkowstwo w niej to marzenie niejednego sportowca w tej dyscyplinie. Nie jest to bynajmniej pozbawione przyczyn – średnia roczna pensja zawodnika zrzeszonego w NHL wynosi około 1,5 mln USD. Ponadto, Narodowa Liga Hokeja znana jest z wysokiego poziomu rozgrywanych spotkań, oraz popularności na całym świecie wśród niezliczonej liczby fanów . Posiedzenie, na którym podjęto decyzje o powołaniu tej organizacji do życia, odbyło się pierwszy raz w roku 1917 w kanadyjskim mieście Montreal. Narodowa Liga Hokeja składa się z konferencji dywizji o nazwach stworzonych na bazie cech geograficznych, co stanowi wzór zaciągnięty z rozwiązań przyjętych już wcześniej w organizacji NBA. Jeżeli chodzi o szczegółowy podział, to liczba konferencji zamyka się w liczbie dwóch. Są to konferencje: zachodnia i wschodnia, one z kolei dzielą się na dywizje – każda konferencja składa się z trzech dywizji.

Kolarstwo torowe – część 2

Kategorie: Kolarstwo
Tagi: , ,

Kolarstwo torowe – część 2 Kolejny rodzaj kolarstwa torowego to scratch. Można powiedzieć, że to całkiem nowa dyscyplina sportowa, aczkolwiek jej zasady są bardzo proste. Wielu zawodników ściga się na długim torze, czasem okrążanym nawet 40-krotnie, a zwycięzcą zostaje oczywiście ten kolarz, który jako pierwszy zakończy wyścig. Widać tu wyraźną analogią z kolarstwem szosowym, mimo to należy pamiętać, że scratch jest jednak podtypem kolarstwa torowego, a co za tym idzie, warunki jazdy wymagają stworzenia przez zawodników odpowiednich taktyk stosowanych na trasie. Kolejna dyscyplina to sprint olimpijski, znany także jako sprint drużynowy. Wyścig nie jest indywidualny, a drużynowy. Zawodnicy podzieleni są na trzyosobowe grupy, które maja za zadanie pokonać trzy okrążenia. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że każdy członek trzyosobowej grupy ma za zadanie poprowadzić ją przez jedno pełne okrążenie. W zależności od kolejności okrążenia, kolarze o różnych umiejętnościach podejmują się prowadzenia grupy – pierwsze okrążenie należy do kolarza specjalizującego się w sprincie, natomiast trzecie do zawodnika, którego mocną stroną jest indywidualny wyścig na dochodzenie. Europejskie rodzaje kolarstwa torowego doczekały się także swoich azjatyckich odmian. Keirin, niezwykle popularny w Japonii, jak również w Korei, różni się nieco od zachodnich odpowiedników. Tutaj liczba uczestników jest wyższa niż w wyścigu na 1000 m. Plasuje się od 4 do 8 zawodników. Jednak najważniejsza różnica tyczy się jego całościowej struktury. Można porównać ją do wyścigów konnych, gdzie widzowie mogą obstawiać potencjalnego zwycięzcę. Może to mieć jednak miejsce tylko podczas trzech pierwszych okrążeń. Wtedy kolarze jadą za osobą siedzącą na motocyklu, która dyktuje tempo każdego okrążenia. zawodnicy mobilizują swoje siły, aby jak najszybciej dojechać do koca trasy. Wtedy też motocyklista nie towarzyszy im w dalszej trasie i nie narzuca tempa. Nie należy chyba dodawać, że nagrody za zwycięstwo są bardzo wysoki, co pozwala kolarzom, zawodowo zajmującym się keirinem, na wysoki poziom życia. Australia nie pozostaje w tyle, jeśli chodzi o odmiany kolarstwa torowego. Mowa o wyścigu eliminacyjnym – jest to dyscyplina indywidualna. 8-20 zawodników ściga się po torze w kształcie koła. Po każdym okrążeniu trasy odpada ten uczestnik, który otrzyma najgorszy czas. Wygrywa ten kolarz, który pozostanie na trasie.

« poprzednie   następne »